پیامبران کاغذی بر صلیب آتش

از قهر معجزه ها می گویند

و نسیم صبا

کوی دوست را

به رخ می کشد

با چشمی که به دو ابرو قل خورد

و نقش کاهی سک سکی بر دهان

چه کسی من را می برد؟

تلاش می کنم در این مدت غیبتم پیگیر طرح شنیداری باشم

سوزنهای پلکم بر زمینی دایره گم کرده

تا پاره های تنم زیر آسمانی بی پولک

با شعار عزاداری این هفته بر تابلوهایش

در وصله های شعرم "کلمه می شوم"

باز این هم اسم یک کتاب

کاش کرکره پلکها برقی نبود

چرا وقتی بازند همیشه باید حرف زد؟

چهل تکه ای شیرینی چای دم افطار

ربنا!

من دزد واژه ها هستم؟!

گنج واژه های پدر کو؟

سالهاست مدادهایم آماده خط کشیدن هستند...

صدای خنده قیچی

به ریش تمام مصدرها

حالا با آخرین مد خط

بدو میان بی پدرترین شعر رپ

و از پوشال صداهای میرا

تاریخ مصرف آخرین آلبوم را بنویس

نه هنوز مقلبی به ابصار

در ته مانده همین ترقه های سوری

خاطره مادری

که به زمین پهلو می زد

تا جوانه ای شوی

اینبار که پاره های این زن را به هم می خوانی

بر بی نصیب ترین نقطه از آفتاب

درختی نر بساز

که بر دامنش

گلی وحشی هم نروید

زیر قرمزیهای ضربه دری

و رد می شدی بر چارپاره های سیاهی

نقطه سر خط

ترمزی به درازای یک بوسه

خم می شوم

از یازه هایی که  دال به دست

پیاده روها را گز می کردند

بی طاق و صحرا

و باد می زد

به خط ۱۱

تا چادری سیاه و چربیهای متحرکی

دوباره سبز می شوم

بر حرفهای کپک زده...

پاک کن برفی ات را بردار

از "ا" شروع کن

در تعویض شیفت آفتاب و چراغها

و کشاکش جاروهای نارنجی

شهری می گذرد

که تمامی تمدنش را به جوی ریخته است

و کلید هر جدولش

یلدای طاقبازیست

که تخمه سپاهیان همراهنش

خاطره های شکسته خیابانها را شنا می کنند

این همه روانی گنداب

بی سنگریزی که هم پایت شود